لحظه شماری
بعضی وقتها ثانیه ها مثل ساعت ها می گذرن.
وقتهایی که منتظر یه اتفاق فو ق العاده توی زندگیم هستم.
وقتهایی که گذشتن ثانیه ها برام از توقفشون مهمتره
از اون 13 روز ، 2 روز دیگه تا دیدن صحن طلایی باقی مونده
و من با تمام وجودم لحظه شماری می کنم.
صحن طلایی
اگر تنها ترين تنها شوم باز هم خدا هست و او جانشين همه ي نداشتن هاي من است.
یا على موسى الرضا! دریاب...
زنده تر ، تابنده تر از هر چه خورشید یاى روشناى آب
اى على موسى الرضا! پاكمرد یثربى، در توس خوابیده!
من تو را بیدار مى دانم.
زنده تر، روشن تر از خورشید عالم تاب،
از فروغ و فرّ و شور زندگى سرشار مى دانم.
گر چه پندارند: دیرى هست، همچون قطره ها در خاك،
رفته اى در ژرفناى خواب،
لیكن اى پاكیزه باران بهشت! اى روح! اى روشناى آب!
من تو را بیدار ابرى پاك و رحمت بار مى دانم.
اى (چو بختم) خفته در آن تنگناى زادگاهم توس!
ـ (در كنار دون تبهكارى كه شیر پیر پاك آیین، پدرت،
آن روح رحمان را به زندان كشت) ـ
من تو را بیدارتر از روح و راه صبح، با آن طرّه زرتار مى دانم.
من تو را بىهیچ تردیدى (كه دلها را كند تاریك)
زنده تر، تابنده تر از هر چه خورشید است، در هر كهكشانى، دور یا نزدیك،
خواه پیدا، خواه پوشیده،
در نهان تر پرده اسرار مى دانم.
با هزارى و دوصد، بل بیشتر، عمرت،
اى جوانى و جوان جاودان، اى پور پاینده!
مهربان خورشید تابنده!
این غمین همشهرى پیرت،
این غریبِ مُلكِ رى، دور از تو دلگیرت،
با تو دارد حاجتى، دَردى كه بى شك از تو پنهان نیست،
وز تو جوید (در نهانى) راه و درمانى.
جاودان جان جهان! خورشید عالم تاب!
این غمین همشهرى پیر غریبت را، دلش تاریك تر از خاك،
یا على موسى الرضا! دریاب.
چون پدرت، این خسته دل زندانىِ دَردى روان كُش را،
یا على موسى الرضا! دریاب، درمان بخش.
یا على موسى الرضا! دریاب.
مهدى اخوان ثالث
13 روز دیگه...
بيشتر از خيلي وقته كه نيومدم به وبم سر بزنم.
يه جورايي حسش نبود.
آخه برام ياد آور خاطراتي بود كه آزارم مي داد.
تازه كسي هم نبود كه بهم سر بزنه.
اما حالا مي بينم اولا هر چي بوده به قول يه نفر
الان شده فقط و فقط يه خاطره.
ثانيا من براي خودم و دلم كه پر مي كشه واسه صحن طلايي مي نويسم
نه ديگران كه نبودشون انگيزه نوشتنو ازم بگيره.
اصل مطلب :
دارم روز شماري مي كنم .
از الان تا 13 روز ديگه كه مي خوام با چشمام صحن طلايي رو ببينم.
مي خوام پا توي بهشتي بذارم كه هر شب خوابشو مي بينم..
مي خوام پيش آقايي برم كه مهربون ترين مهربون هاست.
الان كه دارم مي نويسم دلم لك مي زده واسه صداي ناقاره
فقط مي خوام برم و بشينم يه دل سير با آقا حرف بزنم....
باز محرم آمد.....
از دشت جنـــون بوی خدا می آید
مجــنون به سر از بهر فــــدا می آید
وز جلوه عشــــق ناب در دشت بلا
از عـــــرش صــدای ربنـــا می آیــد
گريه براي اهل بيت بر اساس محبت است
و محبت بر اساس معرفت
و معرفت بر اساس ولايت
و ولايت بر اساس شناخت اهل بيت (ع) است
و شناخت اهل بيت (ع) دنباله شناخت رسول الله (ص) و خداوند است .
رهایم کن ...
رهایم کن از سایه های خودم ،
پروردگارا،
از ویرانی و سردرگمی روزگارم .
چرا که شب است و زائر تو نابینا.
دستم را بگیر.
رهایم کن از ناامیدی.
با شعله های خود چراغ بی فروغ اندوهم را لمس کن.
نیروی خسته ام را بیدار کن.
مگذار که با شمارش شکست های خود عقب بمانم .
بگذار جاده در هر قدم ، ترانه ی " زندگی " را برایم بخواند.
چرا که شب تاریک است و زائر تو نابینا
اين وصف حال منه ...
خدايا منو درياب...
ویرانه....
ویرانه نه آن است که جمشید بنا کرد
ویرانه نه آن است که فرهاد فرو ریخت
ویرانه دل ماست که هر جمعه به یادش
صد بار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت
عیدتون مبارک...
هر چي فكر كردم چي بنويسم
هيچ متني قشنگتر و دلنشين تر از اين متن پيدا نكردم
اين عيد سعيد و فرخنده را به شما تبريك مي گم...
من از پشت شبهای بی خاطره
چقدر دلم هواي صحن طلايي رو كرده...
خوشبختی خطر کردن است....
دلبسته ی کفش هایش بود.
کفش هایی که یادگار سال های نو جوانی اش بودند.
دلش نمی آمد دورشان بیندازد.هنوز همان ها را می پوشید.
اما کفش ها تنگ بودند و پایش را می زدند.
قدم از قدم اگر بر می داشت تاولی تازه نصیبش می شد.
سعی می کرد کمتر راه برود زیرا که رفتن دردناک است.
می نشست و زانوانش را بغل می گرفت
و می گفت:خانه کوچک است و شهر کوچک و دنیا کوچک.
می نشست و می گفت:زندگی بوی ملالت می دهد و تکرار.
می نشست و می گفت :خوشبختی تنها یک دروغ قدیمی است.
او نشسته بود و می گفت .........که پارسایی از کنار او رد شد.
پارسا پا برهنه بود و بی پای افزار.او را که دید لبخندی زد
و گفت:خوشبختی دروغ نیست اما شاید تو خوشبخت نشوی
زیرا خوشبختی خطر کردن است و زیباترین خطر از دست دادن.
تا تو به این کفش های تنگ آویخته ای دنیا کوچک است و
زندگی ملال آور .جرات کن و کفش تازه به پا کن.
شجاع باش و باور کن که بزرگتر شده ای.
اما او رو به پارسا کرد و به مسخره گفت:
اگر راست می گویی پس خودت چرا کفش تازه به پا نمی کنی
تا پا برهنه نباشی؟
پارسا فروتنانه خندید و پاسخ داد :
من مسافرم و تاوان هر سفرم پای افزاری بود.
هر بار که از سفر برگشتم پای افزار پیشینم تنگ شده بود
و هر بار دانستم که قدری بزرگتر شده ام.
هزاران جاده را پیمودم و هزارها پای افزار را دور انداختم
تا فهمیدم بزرگ شدن بهایی دارد که باید آن را پرداخت.
حالا پا برهنگی پای افزار من است
زیرا هیچ پای افزاری دیگر اندازه ی من نیست.
پارسا این را گفت و رفت...
اگر ماه بودم...
اگر ماه بودم به هر جا که بودم
سراغ تورا از خدا می گرفتم
وگر سنگ بودم به هرجا که بودی
سر رهگذار تو جا میگرفتم
اگر ماه بودی به صد ناز شاید
شبی بر لب بام من می نشستی
و گر سنگ بودی به هرجا که بودم
مرا می شکستی
مرا می شکستی
من از پشت زندان غم آمدم
من از آرزوهای دور و دراز
من از خواب چشمان نم آمدم
تو تعبیر رویای نا دیده ای
تو نوری که بر سایه تابیده ای
تو یک آسمان بخشش بی طلب
تو بر خاک تردید باریده ای
مرا با نگاهت به رویا ببر
مرا تا تماشای فردا ببر
دلم قطره ای بی تپش در سراب
مرا تا تکاپوی دریا ببر
تو یک خانه در کوچه زندگی
تو یک کوچه در شهر آزادگی
تو یک شهر در سرزمین حضور
تویی راز بودن به این سادگی
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
نوشته های پیشین
اسفند 1386دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
پیوندها
¤¤ دلم گرفته خدایا به وقت غروب ¤¤¤¤ طراحی رایگان قالب وحرفه ای ترین قالب ها ¤¤
¤¤ ویتامین 3 ¤¤
RSS
POWERED BY
BLOGFA.COM
BLOGFA.COM
